Zygmunt I Stary (1506-1548)

Urodzony w 1467 roku, piąty syn Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety. W 1498 roku został księciem głogowskim, później zarządzał całym Śląskiem w imieniu swego brata, króla Czech i Węgier. W 1506 roku obrany został wielkim księciem litewskim i niedługo potem królem polskim. Prowadził rozważną politykę w oparciu o możnowładców, choć nie udało mu się uniknąć wojen. W 1515 roku na zjeździe wiedeńskim zrzekł się praw dc korony czeskiej i węgierskiej. Wyraził zgodę na sekularyzację resztki państwa zakonnego w Prusach i przyjął w 1525 roku hołd pierwszego ich świeckiego władcy, Albrechta. Przyłączył do Polski Mazowsze. W ostatnich latach ulegał wpływowi swej drugiej żony, księżniczki włoskiej, Bony Sforza. Na czasy Zygmunta I przypada początek złotego wieku kultury polskiej. Zmarł w 1548 roku, pochowany został w katedrze wawelskiej.