Jan II Kazimierz (1648-1668)

Urodzony w 1609 roku, syn Zygmunta III i jego drugiej żony, Konstancji z rodu Habsburgów. Obrany królem w 1648 roku, ożenił się z wdową po bracie przyrodnim Władysławie IV, Ludwiką Marią, której wpływom ulegał. Wziął udział w zmaganiach z powstaniem Chmielnickiego, które spowodowało w 1654 roku drugą wojnę z Moskwą. W roku następnym rozpoczął się najazd szwedzki. Wobec zdrady magnatów król uszedł na Śląsk. Odparcie najeźdźców kosztowało kraj wiele wysiłku i zakończyło się stratami terytorialnymi (Inflanty, Smoleńsk, Czernihów, Kijów i całe Zadnieprze, zrzeczenie się zwierzchnictwa nad Prusami Książęcymi). Nie udały się podjęte przez króla próby reform ustrojowych (rokosz Lubomirskiego 1666 r.). W 1668 roku Jan Kazimierz zrzekł się panowania i wyjechał do Francji.

Zmarł w 1672 roku w Nevers, zwłoki jego sprowadzono do Polski i złożono na Wawelu.